زومیت: مطالعه ای با 61000 شرکت کننده از 81 کشور نشان داد که افراد خود محور عشق را با شدت کمتری تجربه می کنند. اما محققان می گویند که این لزوما چیز بدی نیست.
فردگرایی، به معنای اولویت دادن به اهداف شخصی بر منافع جمعی، در سطح جهانی در حال افزایش است. اکنون، یکی از بزرگترین مطالعاتی که تاکنون در مورد عشق انجام شده است، نشان می دهد که این تمایل بر احساس مردم نسبت به شریک زندگی خود نیز تأثیر گذاشته است. با این حال، لزوماً به معنای پیامد منفی نیست.
یاروسلاوا وارلا والنتوا از دانشگاه سائوپائولو برزیل، طبق گزارش New Scientist توضیح می دهد: «وقتی کاملاً عاشق کسی هستید و دائماً به او فکر می کنید، توانایی شما برای کار یا تحصیل تحت تأثیر قرار می گیرد. در عوض، تمرکز نکردن روی یک شریک عاشقانه میتواند فرصتی برای صرف انرژی و زمان بیشتر برای روابط دیگر یا علایق شخصی باشد.
مطالعات قبلی نیز به وفور نشان داده است که فردگرایی در مقیاس جهانی در حال افزایش است. جولی ایتکن شرمر از دانشگاه وسترن در انتاریو، کانادا می گوید: «نسل های جوان امروزی احتمالاً خود محورتر و فردگراتر از همتایان خود در نسل های قبلی هستند. ارتباط با دنیا و فناوریهای روز بهویژه شبکههای اجتماعی، اغلب از عوامل اصلی این تحول نام برده میشود.
با این حال، پیامدهای فردگرایی بر عشق تاکنون نتایج متناقضی در تحقیقات به همراه داشته است. مارتا کوال از دانشگاه وروتسواو، لهستان، که یافته های خود را در یک مطالعه جدید در کنفرانس “عشق، در عمل و در تئوری” در ادینبورگ ارائه کرد، ناهماهنگی ها را به محدودیت های مطالعات قبلی نسبت می دهد: نمونه های کوچک و تمرکز بر یک یا دو کشور.
کوال و همکارانش بیش از 61000 بزرگسال بین 18 تا 90 سال از 81 کشور را مورد مطالعه قرار دادند تا کمبودها را برطرف کنند. افرادی که از چند هفته تا چند سال در یک رابطه عاطفی بودند. شرکتکنندگان میزان عشق خود را به شریک زندگیشان در پرسشنامههای آنلاین ارزیابی کردند و موافقت خود را با عباراتی از قبیل «من با این شخص رابطه عاطفی عمیقی احساس میکنم» یا «من متعهد به ادامه این رابطه هستم» را در مقیاس یک تا پنج مشخص کردند.
در یک پرسشنامه جداگانه، سطح فردگرایی شرکت کنندگان نیز اندازه گیری شد. به عنوان مثال، جملاتی مانند «موفقیت گروه مهمتر از موفقیت فرد است» یا «افراد باید تنها با در نظر گرفتن رفاه گروه به دنبال اهداف خود بروند» در مقیاس یک تا هفت رتبه بندی شدند.
نتایج نشان داد کسانی که ذهنیت فردگرایانهتری دارند عشق را با شدت کمتری تجربه میکنند. یافته ای که پس از کنترل متغیرهایی مانند جنسیت، سن و زمینه اقتصادی باقی ماند. محققان این نتیجه را در یک گروه جداگانه متشکل از بیش از 6000 نفر از 50 کشور تکرار کردند و به نتایج مشابهی رسیدند.
توماس کوران از کالج اقتصاد لندن توضیح احتمالی ارائه می دهد: فردگرایی ممکن است توانایی پیوند با دیگران را تضعیف کند. او می افزاید: اگر دائماً نگران خود و تصوری که دیگران از شما دارند، باشید، احساس رقابت بیشتری خواهید داشت؛ زیرا فکر می کنید همه برای منابع محدود رقابت می کنند. در نتیجه در هر تعامل اجتماعی به جای گشاده رویی، این سوال در ذهن ایجاد می شود که چگونه بهترین تصویر ممکن را از خود ارائه کنیم.
کوران معتقد است که این الگو می تواند آسیب پذیر بودن را دشوار کند. عنصری که در اعماق هر عشق شدید نهفته است: “در این شرایط، نشان دادن تمام وجودت به دیگری دشوار می شود.”
البته راه هایی برای غلبه بر این عوارض وجود دارد. شرمر پیشنهاد میکند رویکردهایی مانند گفتار درمانی میتواند به افراد کمک کند تا خود را بخشی از یک جامعه بزرگتر ببینند، نه نهادهای مجزا.
سپس، تیم کووال قصد دارد بررسی کند که شدت عشق چه تأثیری بر سلامت روان و کیفیت زندگی دارد. برای این منظور حدود دو هزار نفر با رابطه عاطفی در لهستان به مدت یک سال تحت تعقیب قرار می گیرند.