در دیدار رفت مقابل الحسین، استقلال تیم کاملاً مغلوبی نبود. خلق موقعیت، مالکیت نسبی توپ و حتی گلی که مردود اعلام شد، نشان میدهد مشکل تیم «فقدان کیفیت مطلق» نیست. با این حال در فوتبال حرفهای، نتیجه نهایی ملاک قضاوت است و آنچه ثبت شده یک شکست دیگر در کارنامه آسیایی استقلال است؛ شکستی که با تمرکز دفاعی بیشتر و مدیریت بهتر لحظات حساس، میتوانست حداقل به تساوی ختم شود.
مسأله اصلی، فقدان ریتم پایدار تیمی است. استقلال یک هفته در پرس و انتقال سریع موفق است و هفته بعد در همان فازها افت میکند. این نوسان میتواند ناشی از تغییرات مداوم ترکیب، جابهجایی نقش بازیکنان و نبود یک الگوی تاکتیکی تثبیتشده باشد. هنوز مشخص نیست استقلال در بازیهای بزرگ باید محافظهکار باشد یا هجومی و مالکانه بازی کند.
در بازی برگشت برابر الحسین، شانس جبران وجود دارد اما این هدف تنها با ساختار دفاعی منسجم و کاهش اشتباهات فردی محقق میشود. تکرار توجیههایی مانند «خوب بازی کردیم اما نتیجه نگرفتیم» نیز نمیتواند جای حل ریشهای مشکلات را بگیرد.
در رقابت فشرده داخلی و آسیایی، تیمی موفق خواهد بود که زودتر به ثبات برسد؛ و اگر استقلال نتواند این چرخه نوسان را متوقف کند، چالشهای بزرگتری در انتظارش خواهد بود.
257 251
گردآوری شده از:خبرآنلاین