چرا F-35 Lightning از جنگنده 64 ساله F-4 Phantom کندتر است؟ (+عکس)

جنگنده فانتوم F-4 یکی این هواپیما یکی از معروف ترین و محبوب ترین هواپیماهای جنگنده آمریکایی در دوران جنگ سرد است. این هواپیمای افسانه ای هنوز در برخی از نیروهای هوایی در سراسر جهان (به عنوان مثال ترکیه و ایران) در خدمت است، اما از سال 1996 از خدمات نیروی هوایی ایالات متحده بازنشسته شده است.

به گزارش روزیاتو، ممکن است تعجب آور باشد که این جت جنگنده قدیمی دوران جنگ ویتنام به طور قابل توجهی سریعتر از جت جنگنده پیشرفته نسل پنجم F-35 است.

F-4 Phantom در عصر نبردهای نزدیک و با درک متفاوتی از نبرد هوایی طراحی شد. در حالی که F-35 هنوز می تواند درگیر درگیری های نزدیک باشد، برای دیدن، شلیک و نابودی هواپیماهای دشمن طراحی شده است، قبل از اینکه آنها حتی متوجه شوند F-35 در هوا است، و شاید حتی در هوای جنگ نزدیک ظاهر شود.

Holloman AFB F-4 Phantom II

سریعتر بودن به معنای بهتر بودن بود

از اولین هواپیمای مورد استفاده در جنگ جهانی اول تا جنگ ویتنام، هواپیماها برای پرواز سریعتر و سریعتر طراحی شدند. توانایی سبقت گرفتن از حریف بدون ترک فضا یا بستن فاصله و سرنگونی رقیب سنگ بنای توانایی های یک هواپیما به حساب می آمد. همانطور که جهان به طور فزاینده ای به سمت هواپیماهای جت پیش می رفت، می توان جت های جنگنده ای ساخت که بتوانند دیوار صوتی را بشکنند و به سرعت های مافوق صوت برسند.

همچنین دوران رقابت جنگ سرد بود که در آن، هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی احساس می کردند که باید از یکدیگر پیشی بگیرند – حتی اگر رقابت بی معنی باشد. وقتی آمریکایی ها متوجه شدند که شوروی میگ 25 فاکس بات را توسعه داده است که می تواند با سرعت 2.8 ماخ پرواز کند، از این به عنوان توجیهی برای ساخت یک جنگنده جدید بین سال های 1968 و 1970 استفاده کردند.

پس از اطلاع از اینکه اروپایی ها یک هواپیمای مسافربری مافوق صوت (کنکورد) ساخته اند، شوروی احساس کرد که باید یک هواپیمای بزرگتر و سریعتر بسازد و آن را قبل از غربی ها به پرواز درآورد (بنابراین آنها هواپیمای فاجعه بار Tu-144 را ساختند).

اما سریعتر همیشه به معنای بهتر نیست. این قانون در هوانوردی تجاری یافت می شود، جایی که کنکورد مافوق صوت به بن بست خورد. این هواپیمای مسافربری دوران کاملا جدیدی از پرواز مافوق صوت را آغاز نکرد و در نهایت بدون جایگزینی بازنشسته شد.

تقریباً هیچ جنگی در ویتنام مافوق صوت وجود ندارد نبود

جنگ ویتنام پایان تلاش‌ها برای ساخت جت‌های سریع‌تر بود. هم آمریکایی ها و هم ویتنام شمالی (با هواپیماهای مدرن شوروی) جنگنده هایی داشتند که می توانستند با سرعت 2.2 ماخ پرواز کنند. با این حال، پس از بررسی داده های بیش از 100000 پرواز در طول جنگ 20 ساله ویتنام، تحلیلگران دریافتند که تعداد ساعات پرواز با سرعت 2.2 ماخ در طول جنگ صفر بوده است.

حتی عجیب تر، آنها متوجه شدند که هیچ خلبان آمریکایی هرگز در جنگ به سرعت 1.6 ماخ نرسیده است – حتی برای یک ثانیه. سریع‌ترین شتاب‌دهنده‌ای که آنها پیدا کردند با سرعت 1.4 ماخ برای چند دقیقه پرواز کرده بود و تنها چند ساعت با سرعت 1.2 ماخ یا بالاتر پرواز کرده بود.

هواپیماهای مادون صوت حداکثر سرعتی دارند که به بهترین سرعت کروز آنها بسیار نزدیک است. با این حال، هواپیماهای مافوق صوت به دلیل پس سوزشان دارای حداکثر سرعتی هستند که بسیار بالاتر از بهترین سرعت کروز آنهاست. یکی یکی از عوامل کلیدی در نبردهای هوایی، میزان گردش مالی است.

مشخص شده است که خلبانان هواپیمای خود را با سرعتی پرواز می کنند که سرعت چرخش یا مانور آنها را به حداکثر می رساند – نه حداکثر سرعت آنها. بهترین سرعت برای به حداکثر رساندن سرعت چرخش حدود 0.7 ماخ است، به این معنی که نبرد هوا به هوا در سرعت های زیر صوت رخ می دهد.

کاهش برد جنگی

مشکل دیگر پرواز مافوق صوت این است که سوخت بسیار بیشتری مصرف می کند. یک هواپیما می تواند سریعتر وارد منطقه خطر شود، اما سوخت لازم برای ماندن طولانی در آن منطقه را ندارد. پرواز با سرعت مافوق صوت باعث صرفه جویی در زمان می شود و در عین حال برد جنگی هواپیما را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. به عنوان مثال، افزایش سرعت F-4 فانتوم از مادون صوت به 1.5 ماخ، شعاع رزمی آن را 70 درصد کاهش می دهد.

موارد بسیار کمی وجود دارد که استفاده از پس سوز برای رسیدن به میدان جنگ در سریع ترین زمان ممکن ارزش کاهش شعاع مبارزه را داشته باشد. یک مثال اخیر می تواند استفاده از جت های جنگنده برای سرنگونی پهپادهای ایرانی باشد که به سمت اسرائیل شلیک می شوند، جایی که زمان بسیار مهم بود.

آنها نمی توانند فرار کنند، اما می توانند پنهان شوند

مهم نیست که یک هواپیما چقدر سریع باشد، تقریباً هیچ هواپیمایی نمی تواند از موشک پیشی بگیرد (مثلاً موشک هوا به هوا Meteor با سرعت 4 ماخ پرواز می کند).

• F-4 Phantom: حداکثر سرعت 2.2 ماخ
• F-35: حداکثر سرعت 1.6 ماخ

اما معلوم می شود که هواپیما حتی اگر نتواند فرار کند می تواند پنهان شود. اینجاست که پنهان کاری و پنهان کاری وارد عمل می شود. F-35 ممکن است به عنوان سریع ترین جنگنده طراحی نشده باشد، اما رادارترین جنگنده (بعد از F-22) است.

در سرعت‌های بالاتر، اصطکاک حرارتی افزایش می‌یابد و تشخیص هواپیما را برای حسگرهای مادون قرمز آسان‌تر می‌کند. استفاده از پس سوز باعث می شود F-35 بیشتر دیده شود. برای بهبود پنهان کاری، حداکثر سرعت پایدار F-35 از 1.8 ماخ به 1.6 ماخ کاهش یافت.

تا حدی به لطف پرواز کندتر، F-35 بزرگتر است، می تواند موشک های بیشتری حمل کند، شعاع جنگی طولانی تری دارد و یکی این یکی از دشوارترین هواپیماهای جهان برای شناسایی توسط رادار است.