ناطقنوری متولد ۱۳۲۳ بود و پیش از ورود به مدیریت، خودش نیز سابقه فعالیت در بوکس را داشت. اما آنچه او را به یکی از چهرههای ماندگار ورزش ایران تبدیل کرد، نزدیک به سه دهه ریاست بر فدراسیون بوکس بود؛ دورهای که از اواخر دهه ۶۰ آغاز شد و تا سال ۱۳۹۷ ادامه پیدا کرد.
زمانی که او هدایت فدراسیون را برعهده گرفت، بوکس ایران سالهای سختی را پشت سر گذاشته بود. این رشته پس از انقلاب با محدودیتها و وقفههای جدی روبهرو شده بود و حتی آینده آن در هالهای از ابهام قرار داشت. ناطقنوری از معدود مدیرانی بود که توانست بوکس را دوباره در ساختار رسمی ورزش کشور تثبیت کند، مسابقات داخلی را از سر بگیرد و مسیر حضور در رقابتهای آسیایی و جهانی را هموار سازد.
در دوران ریاست او، نسلهای مختلفی از بوکسورهای ملیپوش به تیم ملی رسیدند و ایران بار دیگر در مسابقات آسیایی صاحب مدال شد. هرچند بوکس ایران در آن سالها هرگز به مدال المپیک نرسید، اما حضور مستمر در میادین بینالمللی و حفظ جایگاه این رشته، از مهمترین دستاوردهای آن دوره محسوب میشود.
سبک مدیریتی ناطقنوری همواره موافقان و منتقدان خود را داشت. او به مدیری مقتدر و کمحاشیه شناخته میشد که تصمیماتش را با قاطعیت اجرا میکرد، اما همین رویکرد در سالهای پایانی حضورش در فدراسیون با انتقادهایی درباره ضرورت تغییر نسل مدیریتی همراه شد. سرانجام در سال ۱۳۹۷، پس از حدود ۲۹ سال ریاست، جای خود را به مدیریت جدید داد و پرونده یکی از طولانیترین دورانهای مدیریت در ورزش ایران بسته شد.
با این حال، میراث احمد ناطقنوری فراتر از یک دوره مدیریتی است. او از نسلی بود که برای زنده ماندن بوکس ایران جنگید؛ نسلی که این رشته را از روزهای بلاتکلیفی به سالنهای مسابقه، اردوهای تیم ملی و رقابتهای بینالمللی بازگرداند.
اکنون با درگذشت احمد ناطقنوری، یکی از فصلهای مهم تاریخ بوکس ایران به پایان رسیده است؛ نامی که برای همیشه در حافظه این رشته بهعنوان معمار دوران بازسازی و ثبات بوکس پس از انقلاب باقی خواهد ماند.
257 251
گردآوری شده از:خبرآنلاین