تیم ملی فوتبال امید ایران برابر امارات در نیمه نخست آن تیمی نبود که انتظارش میرفت. ناهماهنگی و برخی ضعفها کاملاً قابل مشاهده بود، اما تیم به مرور خودش را پیدا کرد. هرچه دقایق بیشتری سپری شد، تسلط ایران بر بازی بیشتر شد و نیمه دوم نشان داد که این تیم ظرفیت ارائه فوتبال بهتری را دارد. در نهایت، چیزی که اهمیت داشت، سه امتیاز بود؛ سه امتیازی که حالا ایران را با شرایطی بهتر به استقبال چین میفرستد.
اما درست زمانی که باید همه نگاهها به زمین مسابقه و آمادهسازی برای چین باشد، دوباره حاشیهها سر باز کردهاند.
تیم امید در ناگویا به اندازه کافی با مشکلات و محدودیتهای واقعی دستوپنجه نرم کرده است. از کمبود بازیکن گرفته تا شرایط آمادهسازی و مسائلی که پیش از آغاز مسابقات وجود داشت. حالا دیگر وقت آن نیست که همان بحثها دوباره در آستانه یک مسابقه حساس تکرار شود.
مسئله عجیبتر، زمان طرح برخی مباحث است. اگر نقدی درباره برنامهریزی، نحوه حمایت از تیم امید یا اتفاقات دورههای گذشته وجود دارد، این مسائل را میتوان در زمان مناسب و با هدف اصلاح امور مطرح کرد. اما یک شب پیش از مسابقهای که میتواند در سرنوشت تیم در مرحله گروهی تأثیرگذار باشد، باز کردن دوباره پروندههای قدیمی، کمکی به تیم داخل زمین نمیکند.
اینجا صحبت از یک تیم باشگاهی نیست؛ صحبت از تیم ملی امید ایران است. نام ایران در میان است و بازیکنانی که با تمام محدودیتها پیراهن تیم ملی را بر تن کردهاند و حالا در ناگویا برای موفقیت فوتبال ایران تلاش میکنند.
اتفاقاً اگر قرار باشد درباره گذشته صحبت شود، باید همه گذشته را دید؛ نه فقط بخشهایی را که با روایت امروز همخوانی دارد. در دورههای گذشته بازیهای آسیایی نیز تیم امید با مشکلاتی در زمینه در اختیار داشتن بازیکنان مواجه بود و همین موضوع، یکی از چالشهای جدی مسیر آمادهسازی آن تیم محسوب میشد. بنابراین بازخوانی یکطرفه همان مسائل، آن هم در حساسترین مقطع مسابقات، چندان منطقی به نظر نمیرسد.
امروز اما زمان دیگری است.
تیم امید باید مقابل چین بازی کند؛ تیمی که بازیهای آسیایی و کسب مدال در این رقابتها برایش اهمیت ویژهای دارد. این مسابقه نیازمند تمرکز، آرامش و اتحاد است. بازیکن باید بداند تمام مجموعه فوتبال ایران پشت سر اوست و کادر فنی نیز باید بدون حواسپرتی، تیمش را برای یکی از مهمترین مسابقات مرحله گروهی آماده کند.
در چنین شرایطی، تیم امید نباید مجبور باشد علاوه بر جنگیدن با حریف داخل زمین، انرژی خود را صرف پاسخ دادن به حاشیههای بیرون زمین هم بکند.
این تیم راهی ناگویا شده تا یک طلسم طولانی را بشکند؛ طلسم قهرمانیای که سالهاست فوتبال ایران در بازیهای آسیایی در انتظار پایان آن است. برای رسیدن به این هدف، مشکلات کم نیست؛ اما یکی از سادهترین کارهایی که میتوان انجام داد، این است که حداقل در روزهای مسابقه، اجازه بدهیم تیم ملی کار خودش را انجام دهد.
چین منتظر ایران است.
وقت فوتبال است؛ وقت جنگیدن در زمین، نه جنگیدن با حاشیهها!
258258
گردآوری شده از:خبرآنلاین