رسانه ملی؛ ضرورتِ نوآوری یا خود تخریبی

باید صراحتاً گفت که نقد ما، نه متوجهِ نیروهای جوان و خلاقِ حاضر در بدنه رسانه است — که همواره در مسیر تولیدات خود درخشش داشته‌اند — بلکه متوجهِ نوع نگاه و مدلِ مدیریتی است که بر رأس این مجموعه حکم‌فرمایی می‌کند. ضعفِ راهبردی در درکِ عمیق از منظومه فکری رهبران انقلاب در حوزه فرهنگ و هنر، مانع از آن شده است که مفاهیم والای نگاهِ رهبری به هنر، به شکلی ملموس و اثرگذار به بدنه اجرایی و مخاطب عام منتقل شود. نتیجه‌ی این شکاف، بن‌بست در مسیر «جذب مخاطب انبوه» و فاصله گرفتن از نوآوری‌های شجاعانه است.

در این میان، برای جلوگیری از این روند، ضروری است که مرز میان «حمایت‌های حاکمیتی» و «تخصص‌های حرفه‌ای» به دقت حفظ شود. رسانه ملی، ابزاری است تخصصی که مدیریت آن نیازمند نگاهِ متولیانِ فرهنگ و هنر است. لذا، گذار از این بن‌بست، مستلزم آن است که از مداخلاتِ غیرتخصصی در امور فرهنگی پرهیز شود و میدانِ مدیریتِ رسانه‌ای، به اهلِ فن و متخصصانی سپرده شود که با درکِ عمیق از نیازِ روزِ مخاطب و ضرورت‌های استراتژیکِ فرهنگِ انقلاب، بتوانند هنرِ اصیل را در قالب‌های نوین به جامعه بازگردانند.

۵۹۵۹